40 cytatów Van Gogha, naprawdę zweryfikowanych

„Znajdź jak najwięcej pięknych rzeczy: większość ludzi nie znajduje wystarczająco dużo".

Vincent ma dwadzieścia lat i pracuje dla Goupil w Londynie, radzi Théo, aby spojrzał, zanim w ogóle opowie o karierze artystycznej.

„Zawsze dużo spaceruj i kochaj naturę".

Zdanie kontynuuje kluczową ideę: malarze kochają naturę i uczą innych, jak ją widzieć.

„Jeśli naprawdę kochasz naturę, piękno znajdziesz wszędzie".

Wiosną 1874 roku Van Gogh opisał kwitnące londyńskie ogrody i kasztanowce, przyznając jednocześnie, że tęskni za Holandią.

„Właściwie absolutna czerń nie istnieje".

Omawiając teorię kolorów, wyjaśnia, że zarówno czerń, jak i biel przyczyniają się do niezliczonych kolorowych szarości, a nie sztywnych opozycji.

„Wariacja jest nieskończona".

Właśnie wymienił szare zielenie, czerwienie, żółcie lub fiolety Formuła podsumowuje jego odmowę przyjęcia palety zredukowanej do kolorów nazwanych raz na zawsze.

„Wierne działanie z natury i wytrwałość wydają mi się pewną ścieżką".

Van Gogh nie obiecuje szybkiego sukcesu: broni metody, która - jak pisze - nie może „kończyć się w niczym".

„Nie musimy słuchać języka malarzy, ale języka natury".

Po napięciach z Mauve i Tersteegiem ponownie skupił swoją naukę na konkretnych obserwacjach, a nie na przemówieniach warsztatowych.

„Wydawało się, że słońce świeci jaśniej i wszystko nabrało nowego uroku".

Opisuje Theo efekt poważnej miłości: transformację percepcji, która sprawia, że świat staje się wizualnie bardziej intensywny.

„Rysowanie oznacza przedostanie się przez niewidzialną żelazną ścianę"

Ściana oddziela, według niego, to, co czuje artysta od tego, co jest jeszcze zdolny wykonać, Problemem nie jest więc brak uczucia, ale jego tłumaczenie.

„Musimy podważyć ten mur i powoli, cierpliwie go przekroczyć".

Uderzenie nagle jest bezużyteczne Postęp pochodzi ze zorganizowanej, powtarzanej pracy, która jest na tyle cierpliwa, aby znieść opór.

„Z pewnością zaczynają pojawiać się nowe i nieoczekiwane pomysły".

W Nuenen zaobserwował ogólną zmianę we współczesnym malarstwie i przewidział, że jego własny sposób również będzie się nadal przekształcał.

„To była świetna walka, ale podekscytowała mnie"

Opowiada o ostatnich dniach pracy nad Pożeraczami ziemniaków, przygotowanych przez całą zimę studiów głowy i rąk.

„Malarstwo to także działanie i tworzenie".

Następnie Van Gogh porównuje malarza do tkacza, który składa kolorowe nici, aby ujawnić nieoczekiwaną zgodność.

„Nadal robię to, czego jeszcze nie wiem, aby nauczyć się to robić".

Skierowane do malarza Anthona van Rapparda zdanie broni raczej trudnej nauki o chłopach niż wygodnego powtarzania już opanowanych procesów.

„Dobrze się czuję, robiąc to, co trudne".

W Arles Van Gogh właśnie namalował Starry Night na Rodanie na zewnątrz, w nocy, pod palnikiem gazowym.

„Nawet gdy moja choroba osiągnęła swój szczyt, nadal malowałem".

Z Saint-Rémy opisał matce i Willemienowi kilka wspomnień o Brabancji namalowanych podczas kryzysu, nie przekształcając choroby w wyjątkowe wyjaśnienie swojej sztuki.

„Na obrazie chciałbym powiedzieć coś pocieszającego, na przykład muzykę"

W malarstwie Eugène Boch Van Gogh zastanawiał się nad współczesnym portretem: przekazywaniem obecności wnętrza bez powrotu do tradycyjnego aureoli religijnej.

„Chciałbym pomalować mężczyzn i kobiety tym wiecznym je ne sais quoi".

Wieczność musi pochodzić, precyzuje, z blasku i wibracji kolorów, a nie z symbolu umieszczonego wokół modelu.

„Próbowałem wyrazić straszliwe ludzkie namiętności poprzez czerwień i zieleń".

Komentuje Le Café de nuit: krwistoczerwone, matowe żółte i przeciwstawne zielenie budują atmosferę napięcia, a nie wiernie odwzorowane wnętrze.

„Kolor sugerujący emocje, ognisty temperament".

Van Gogh twierdzi, że kolor nie jest „lokalnie prawdziwy" według trompe l'oeil, ale tylko poprzez emocje, które uwidacznia.

„Wychodzę nocą, żeby malować gwiazdy".

Wyrażenie to podąża za jego potrzebą religii i pocieszenia, Odnosi się bezpośrednio do Gwiezdnej nocy na Rodanie, namalowanej na zewnątrz w Arles.

„Czy rzeczywiście śpiewałem kolorową kołysankę? Zostawiam to krytykom"

O La Berceuse aranżuje projekty zieleni, pomarańczy, cynobru i kwiatów, aby wywołać wrażenie porównywalne z kojącą piosenką.

„Dzięki mojej pracy chciałbym pokazać, co taki oryginał, taki pan Person, nosi w swoim sercu"

Po opisaniu siebie jako społeczeństwa widzi go - bez pozycji, dziwne i nieprzyjemne - sprzeciwia się temu sądowi, co praca może ujawnić o jego życiu wewnętrznym.

„Nie ma nic bardziej artystycznego niż kochanie ludzi".

Ta autentyczna formuła nie jest odizolowana od żadnej sprzeczności: Van Gogh natychmiast zdaje sobie sprawę, że można wtedy wierzyć, że sztuka jest zbędna, zanim będzie kontynuował swoją refleksję.