Pierre-Auguste Renoir · 1870 · Muzeum Getty'ego
Spacer: para cienia i światła
Wyciągnięta dłoń, biała sukienka, która łapie słońce, prawie niewidoczna ścieżka: Renoir przekształca spacer po liściach w kluczowy obraz, wciąż blisko Courbeta, ale już zwrócony w stronę impresjonizmu.
Dowód osobisty
Słynny obraz, którego oryginalny tytuł pozostaje nieznany
Co muzeum pozwala nam potwierdzić
Renoir podpisał i datował obraz w 1870 roku Przedstawia mężczyznę prowadzącego kobietę przez zalesioną przestrzeń Dzieło znajduje się obecnie w Muzeum J. Paula Getty'ego, które uważa je za kamień milowy w rodzącym się impresjonizmie.
Tytuł Promenada prawdopodobnie nie ten wybrany przez Renoira: nie jest znany żaden pewien oryginalny tytuł, przybliża jednak obraz do starożytnej tradycji, czyli par spacerujących z Watteau i Fragonardem, podkreślając jednocześnie nowoczesność współczesnego ubioru i moment uchwycony w ruchu.
Format pionowy zacieśnia scenę Zamiast oferować rozległy widok na krajobraz, Renoir umieszcza widza niemal na ścieżce, podążając za dwiema postaciami.
Zamknij czytanie
Sześć wskazówek, jak zrozumieć La Promenade
Obraz nie opowiada pełnej historii Raczej organizuje przejście: od cienia do światła, od pierwszego planu do tła, od męskiego gestu do ruchu sukni.
Wyciągnięta ręka
Mężczyzna odwraca się i podaje rękę Ta maleńka przekątna łączy dwa ciała i nadaje scenie główne napięcie: zaproszenie, pomoc lub zachowanie, gest pozostaje otwarty.
Skośny spacer
Postacie nie pozują przed widzem Przechodzą obraz w głębi, jakbyśmy zaskakiwali je między dwoma krokami.
Biały jak światło
Kolor światła koncentruje odbite żółcie, błękity i róże, Nie jest to jednolita powierzchnia: staje się głównym ekranem filtrowanego światła.
Wystrój, który otacza
Gałęzie, trawy i cienie zajmują prawie całą przestrzeń Natura nie jest już dodatkowym tłem za postaciami; pochłania je i reguluje ich widoczność.
Tożsamości zachowane
Twarz mężczyzny pozostaje zacieniona, twarz kobiety się odwraca Renoir odmawia frontalności portretu i sprzyja relacji między ciałami.
Ruchoma powierzchnia
Miękkie akcenty, szkliwa i stopione przejścia tworzą niestabilną głębię Oko krąży bez napotkania całkowicie zamkniętego konturu.
Czytaj bez wymyślania
Lise Tréhot, park, spotkanie: trzy hipotezy, które należy zachować w trybie warunkowym
Konkretna scena, ale nie udokumentowana historia
Kobieta była różnie utożsamiana z Lise Tréhot, towarzyszką i regularną modelką Renoira, lub z Rafą, powiązaną z jej przyjacielem Edmondem Maître. Żadna identyfikacja nie powinna być przedstawiana jako pewna. Jeśli postacią była Lise, niektórzy proponowali rozpoznać Renoira w mężczyźnie; znowu jest to interpretacja.
Miejsce też nie jest gwarantowane Ubrania i kapelusz żeglarza przywołują na myśl wypoczynek paryskiej mieszczaństwa średniego w parkach lub wokół Sekwany. Płótno nie daje jednak żadnego odniesienia topograficznego pozwalającego na nazwanie precyzyjnego drewna.
Ta niepewność jest częścią pracy Widz otrzymuje wystarczająco dużo wskazówek, aby wyobrazić sobie związek, nigdy na tyle, aby go zamknąć Obraz funkcjonuje raczej jako nowoczesna scena gatunkowa niż ilustracja epizodu biograficznego.
Lise Tréhot to często proponowana możliwość, a nie ostateczna identyfikacja.
Jego zacieniona twarz nie pozwala na pewien portret; idea autoportretu zależy od hipotezy Lise.
Prawdopodobnie w parku lub w pobliżu Sekwany, ale nie udokumentowano dokładnej lokalizacji.
Gest sugeruje zaproszenie i postęp, bez narzucania konkretnej powieści romantycznej.
Paryż w przededniu wojny
Nowoczesny spacer pod przykrywką starożytnego tematu
John House umieszcza płótno w ostatnich miesiącach Drugiego Cesarstwa Renoir maluje współczesne hobby w czasach, gdy miejskie nawyki, rynek sztuki i hierarchia gatunków ulegają pełnej transformacji.
Opuść miasto nie zostawiając jego kodów
Strój kobiety, nieformalny strój mężczyzny i jego wstążkowy kapelusz należą do świata paryżan, którzy docierają do parków i brzegów Sekwany Natura staje się dostępną przestrzenią wypoczynku, a nie dziką krainą Bohaterowie zabierają ze sobą znaki klasy, elegancji i wygody miasta.
Watteau i Fragonard przekształcili się
Renoir zna waleczne festiwale i ich pary prowadziły w stronę gajów sprzyjających uwodzeniu, Ale usuwa fantastyczne kostiumy, teatralne ogrody i mitologię Widz nie widzi już ponadczasowego pastorału: spotyka dwóch współczesnych, których ubrania można było skrzyżować w Paryżu 1870 roku.
Chwila zastępuje anegdotę
Akademicka scena gatunkowa często wyjaśnia, kim są bohaterowie i jaką lekcję wyciągnąć z ich akcji, Tutaj wystarczy wyciągnięta ręka Renoir nie potwierdza ani związku, ani miejsca, ani wyniku marszu Ta powściągliwość przybliża malarstwo do współczesnego doświadczenia: przebłysk fragmentu, skonstruowanego raczej kolorem niż pełną narracją.
1870: próg historyczno-artystyczny
Renoir ma dwadzieścia dziewięć lat Grupa artystów, którzy wkrótce będą wystawiać pod nazwą Impresjonista, nie zorganizowała jeszcze swojej pierwszej wystawy Kilka miesięcy po dacie w sieci wojna francusko-pruska zakłóciła trajektorie i tymczasowo rozproszyła kilku z tych młodych malarzy.
Promenada nie opisujcie tego konfliktu Należy on jednak do tego momentu progu: społeczeństwo Drugiego Cesarstwa dobiega końca, podczas gdy poza oficjalnymi dochodami Salonu kształtuje się nowy język obrazowy, nowoczesność obrazu jest więc dwojaka, społeczna w przedmiocie i techniczna w sposobie.
Obraz w okresie przejściowym
Od La Grenouillère do cętkowanego światła lat 70
Brąz Courbeta odpowiada przejrzystości Moneta
W 1869 roku Renoir namalował w La Grenouillère u boku Claude'a Moneta Praca na świeżym powietrzu, woda i odbicia zachęcają go do rozjaśnienia palety i dalszego fragmentacji dotyku. Promenada, wyprodukowany w następnym roku, zachował jednak głębokie zielenie i brązy przypominające Gustave'a Courbeta.
Z tego współistnienia rodzi się nowość Poszycie pozostaje gęste, ale światło wsuwa się w nie w kolorowych plamach Getty podkreśla zastosowanie mieszanki cienkiej i tłustej farby: szkliwa unoszą się w sobie i budują głębię bez utwardzania kształtów.
Zlokalizuj pracę
Spacer po narodzinach impresjonisty Renoira
Renoir twierdzi, że jest to nowoczesna postać w krajobrazie, który jest nadal solidnie zbudowany.
Z Monetem studiuje wodę, odbicia i szybki dotyk na świeżym powietrzu.
Figura i liście łączą się w przefiltrowanym świetle.
Renoir brał udział w pierwszej wystawie grupy impresjonistów.
Światło punktowane staje się spektakularną i w pełni założoną zasadą.
Ruchoma para powraca w szerszej i bardziej światowej kompozycji.
Porównaj rozwiązania
Od dyskretnych par po tłumy na świeżym powietrzu
W telefonie tabela porównawcza przewija się poziomo Tekst pozostaje ciemny na białym tle, aby zachować czytelny odczyt.
| Praca | Data | Rodzaj sceny | Lekka kuracja | Co się zmienia |
|---|---|---|---|---|
| La Grenouillère | 1869 | Zbiorowy wypoczynek na nabrzeżu | Fragmentaryczne odbicia i szybkie klawisze | Krajobraz nadal dominuje nad postaciami. |
| Promenada | 1870 | Para przekraczająca zarośla | Filtrowane plamy na sierści i liściach | Postacie i natura stają się nierozłączne. |
| Loża | 1874 | Para widziana w teatrze | Sztucznie oświetlone czernie, biele i odcienie skóry | Spojrzenie społeczne zastępuje podróż. |
| Huśtawka | 1876 | Rozmowa w ogrodzie | Bardzo widoczne plamy świetlne na odzieży | Efekt świetlny staje się samym podmiotem. |
| Tańcz na wsi | 1883 | Para tańcząca | Duże światło, mocniejsze objętości | Ruch staje się monumentalny. |
Osiem aktywnych reprodukcji
Rozbuduj La Promenade w twórczości Renoira
Każdy produkt, obraz i link poniżej został sprawdzony bezpośrednio w katalogu sklepu.
Promenada
Centralny obraz: para, liście i światło w okresie przejściowym.
Zobacz reprodukcjęLa Grenouillère
Doświadczenie refleksji i szybki dotyk realizowany z Monetem.
Zobacz reprodukcję
Lisa w białym szalu
Porównaj indywidualną obecność Lise z odwróconą figurą Promenady.
Zobacz reprodukcję
Lise Cousant
Postać pochłonięta raczej jego gestem niż spojrzeniem widza.
Zobacz reprodukcję
Huśtawka
Przefiltrowane światło runa staje się wyraźną i odważną mozaiką.
Zobacz reprodukcję
Kula młyna Galette
Poruszające się światło i towarzyskość rozciągają się na cały tłum.
Zobacz reprodukcję
Tańcz na wsi
Para ponownie staje się centralnym elementem bardziej monumentalnej kompozycji.
Zobacz reprodukcję
Loża
Kolejna para, tym razem wystawiona na społeczne spojrzenie teatru.
Zobacz reprodukcjęWybierz reprodukcję
Wprowadź zarośla bez zaciemniania pomieszczenia
Wąska ściana lub wejście
Kompozycja w naturalny sposób towarzyszy odcinkowi ściany pomiędzy dwoma otworami lub przestrzeni cyrkulacyjnej.
Drewno, len i kamień lekki
Głębokie zielenie oddziałują z naturalnymi materiałami; ściana z kości słoniowej zachowuje jasność sukienki.
wysokość od 60 do 100 cm
Średni format zachowuje prywatność Duża wersja wzmacnia wrażenie fizycznego wejścia na szlak.
Miękkie, boczne światło
Unikaj refleksów czołowych Ciepłe oświetlenie ujawnia szkliwa, brązy i małe lekkie akcenty.
Kolekcje sklepów
Renoir, Getty, impresjonizm i sceny rekreacyjne
Obrazy, linki i numery tych ośmiu aktywnych kolekcji zostały zweryfikowane w katalogu.
Pierre-Auguste Renoir
Od wczesnego pleneru po portrety i duże późne postacie.
Poznaj
Impresjonizm
Porównaj światło Renoira z Monetem, Pissarro, Sisleyem i ich współczesnymi.
Poznaj
Muzeum J. Paula Getty’ego
Kolekcja muzealna, która przechowuje Promenada w Los Angeles.
Poznaj
Musée d'Orsay
Huśtawka, piłka i arcydzieła będące kontynuacją badań z 1870 roku.
Poznaj
Renoir w Île-de-France
Kajakarstwo, brzegi Sekwany, ogrody i wypoczynek po Paryżu.
Poznaj
Współczesne życie i wypoczynek
Spacery, teatry, bale i przestrzenie, w których paryskie społeczeństwo wystawia się na scenę.
Poznaj
Zielone farby
Podszyt, liście i krajobrazy zdominowane przez naturalne harmonie.
Poznaj
Znane pary
Porównywanie gestów, spojrzeń i bliskości w historii malarstwa.
PoznajŹródła instytucjonalne
Cztery wiarygodne punkty odniesienia służące pogłębieniu prac
Instrukcje Getty'ego
Oficjalny arkusz zawiera datę, technikę, wymiary, numer inwentarza i historię pracy.
Monografia Johna House’a
Getty udostępnia bezpłatnie kompletne 94-stronicowe studium dotyczące kontekstu, techniki i miejsca obrazu w karierze Renoira.
Plik edukacyjny
Zasoby edukacyjne muzeum podsumowują niepewny tytuł, wpływ Courbeta, Watteau i Fragonarda, a także światło wyniesione z Moneta.
Huśtawka w Orsay
Zawiadomienie z Musée d'Orsay wyjaśnia, jak Renoir posunął się dalej, w 1876 roku, do plam światła filtrowanych przez liście.
Często zadawane pytania
Zrozum spacer w dziesięciu odpowiedziach
Kiedy Renoir namalował La Promenade?
Renoir podpisał i datował dzieło w 1870 roku, rok po sesjach plenerowych przeprowadzonych z Monetem w La Grenouillère.
Gdzie dziś obraz?
Promenada mieści się w Muzeum J. Paula Getty'ego w Getty Center w Los Angeles pod numerem 89.PA.41.
Jakie są jego wymiary?
Płótno ma wymiary 81,3 × 64,8 cm Jego pionowy format podkreśla głębokość ścieżki i bliskość dwóch postaci.
Czy Renoir wybrał tytuł La Promenade?
Oryginalny tytuł nadany przez Renoira nie jest znany Obecny tytuł łączy dzieło z historycznym tematem walecznego spaceru.
Czy kobieta jest przedstawiona Lise Tréhot?
Lise Tréhot jest możliwą identyfikacją, ale nie pewną. Postać porównano także do Rafy, powiązanej z Edmondem Maître.
Czy mężczyzna reprezentuje Renoira?
Hipoteza ta w dużej mierze zależy od identyfikacji kobiety przez Lise, Zacieniona twarz nie pozwala na jednoznaczne wnioski.
Czy miejsce sceny jest znane?
Nie. Obraz przywołuje park lub okolice Sekwany, do których uczęszczają paryżanie, nie podając dokładnego odniesienia topograficznego.
Dlaczego praca zwiastuje impresjonizm?
Widoczne akcenty, jaśniejsza paleta i przefiltrowane światło integrują postacie z krajobrazem, zamiast izolować je przed scenerią.
Którzy malarze mają wpływ na ten obraz?
Paleta zachowuje coś z Courbet, podczas gdy motyw przypomina spacery Watteau i Fragonarda Monet zachęca Renoira do wyraźniejszego światła.
Którą reprodukcję wybrać do wnętrza?
Format pionowy nadaje się do wejścia, kącika do czytania lub wąskiej ściany Głębokie zielenie szczególnie dobrze komponują się z drewnem, lnem i jasnymi ścianami.
Podążaj ścieżką światła
La Promenade oddaje moment, w którym Renoir staje się impresjonistą
Obraz nie dostarcza ani pewnej nazwy, ani pełnej historii Jego siła pochodzi skądinąd: wystarczy ręka, sukienka i listowie, byśmy poczuli przejście z mrocznego i skonstruowanego świata w kierunku obrazu bardziej mobilnego, lżejszego i bliższego doświadczeniu.
0 komentarze