1887 · Rodzina Morisotów - Manet · Musée d'Orsay
Julie Manet u kota Renoira: dzieciństwo, linia i czułość
Julie ma osiem lub dziewięć lat, gdy pozuje ze swoim kotem Za znajomym obrazem Renoir konstruuje jeden ze swoich najbardziej przemyślanych portretów dziecięcych: rysunki przygotowawcze, precyzyjne kontury, jasne kolory i prawie emaliowaną powierzchnię.
Ten poradnik zastępuje Dziecko Kota w rodzinie Morisot - Manet tak zwany okres "ingresque" Renoira i przyszłe życie Julie, które stało się aktywnym wspomnieniem impresjonizmu.
Krótka odpowiedź
Czuły portret dziecka, ale nigdy improwizowany
Julia Manet, zwany także Dziecko Kota, namalował Pierre-Auguste Renoir w 1887 roku Julie jest jedyną córką Berthe Morisot i Eugène Manet, brata Édouarda Maneta Jej rodzice, długoletni przyjaciele malarza, zamówili u niej portret Mała dziewczynka, w wieku ośmiu lub dziewięciu lat, siedzi trzy czwarte, jej włosy splecione, z białym, cętkowanym kotem przyciśniętym do niej.
Obraz nie mieści się już dokładnie w pływającym dotyku lat 70. Renoir zwrócił nową uwagę na rysunek, kontury i wykończenie Musée d'Orsay przedstawia go jako główny przykład tak zwanego okresu "ingresque": jaśniejsza linia, odważne kolory i wyrafinowana powierzchnia Rozwój ten dezorientuje niektórych bliskich malarzowi, ale Berthe Morisot szczególnie to docenia.
Czułość pochodzi nie tyle z sentymentalnej anegdoty, co z konstrukcji gestów Ramię Julie otacza zwierzę; głowa kota prostuje się ku niej; wzrok dziecka porusza się ku nam Kot nie jest ani dodatkiem położonym na kolanach, ani symbolem dodanym później Organizuje relację między ciałem, rękami i przestrzenią.
W sercu impresjonizmu
Julie rodzi się w rodzinie, w której artyści są krewnymi, przyjaciółmi i wzorami do naśladowania
Córka Berthe Morisot i Eugène Manet
Julie urodziła się w Paryżu 14 listopada 1878 roku Jej matka, Berthe Morisot, była jedną z głównych postaci grupy impresjonistów Jego ojciec, Eugène Manet, jest bratem malarza Edouarda Maneta W tym środowisku pozowanie, oglądanie pracy artysty i życie wśród obrazów są częścią codziennego doświadczenia.
Morisot malował swoją córkę od dzieciństwa, czasem z Eugeniuszem w ogrodzie Bougivala, czasem sam, bawiąc się, rysując, czytając lub w towarzystwie swojego psiego stylu Laërte Te obrazy nie tworzą albumu rodzinnego w banalnym sensie Są w centrum badań Morisota nad czasem, intymnością i ulotnymi postawami.
Renoir zna Julie od urodzenia Jego relacje z rodziną szczególnie zbliżyły się w drugiej połowie lat osiemdziesiątych XIX wieku Komisja z 1887 roku opierała się zatem na zaufaniu: rodzice chcieli wiernego podobieństwa, ale wybrali malarza, którego nowe badania znali.
Zakon przyjaźni
Po co powierzać Julie Renoirowi, a nie własnej matce?
Dwa spojrzenia, dwie funkcje
Berthe Morisot często maluje swoją córkę w ciągłości codziennego życia Portret zamówiony u Renoira odpowiada na inne pragnienie: stworzyć autonomiczny, trwały i w pełni skonstruowany obraz.
Akta muzeum Marmottana Moneta jasno formułują różnicę Morisot chętnie szuka przelotnej postawy z dzieciństwa i akceptuje, że twarz pozostaje częściowo ukryta lub ledwo wskazana Renoir otrzymuje misję jak najwierniejszego upodobnienia To oczekiwanie nie zmusza go do osiągnięcia fotograficznego realizmu: sprawia, że przygotowanie staje się ważniejsze.
Zakon przychodzi w czasie, gdy Renoir przewartościowuje swoje maniery, po podróży do Włoch i studiach nad mistrzami szukał solidniejszej formy Twarz, dłonie, strój i zwierzę Julie są więc zintegrowane w dużo bardziej narysowaną kompozycję niż pewne impresjonistyczne postacie poprzednich lat.
Wynik zadowolił samą Julie, która później przypomniała sobie sesje i oceniła podobieństwo jako dobre Degas, bardziej ironiczny, krytykuje okrągłość twarzy Renoira Ta rozbieżność przypomina nam, że udany portret nigdy nie jest jednomyślną prawdą: jest to również wybór stylu.
Polecenie wymaga podobieństwa; Renoir odpowiada architekturą linii, kolorów i gestów, która wykracza poza prosty opis.
Klucz do lektury portretu z 1887 rokuPrzed płótnem
Co najmniej cztery badania mające na celu znalezienie odpowiedniego kąta, pozycji ramion i związku z kotem
Przygotowana spontaniczność
Musée d'Orsay wspomina o co najmniej czterech rysunkach przygotowawczych Renoir najpierw rozważał bardziej frontalną prezentację, a następnie szybko przyjął trzy czwarte Ten ruch wydaje się minimalny, ale przekształca płótno Twarz zyskuje ulgę; warkocz staje się widoczny; ramiona mogą tworzyć kołyskę wokół kota.
Badania węglem i ołówkiem na niebieskim papierze pokazują, że linia tutaj w dużej mierze poprzedza kolor Renoir bada kontury, nachylenie głowy i masę odzieży Kot narzuca dodatkową trudność: zwierzę nie utrzymuje długo tej samej pozycji Malarz musi zsyntetyzować kilka obserwacji.
Julie pamięta prace prowadzone na małych obszarach, które nie zawsze odpowiadały zwyczajowi Renoira Metoda ta przyczynia się do regularnego wykończenia i prawie emaliowanej powierzchni opisanej przez muzeum Obraz daje wrażenie spokoju, ale jest wynikiem serii precyzyjnych regulacji.
Miękka geometria
Trójkąt twarzy, ramion i kota stabilizuje całą kompozycję
Trzy zazębiające się masy
Głowa Julie tworzy górę Jego ramiona i ramiona rozszerzają środek Ciało kota zamyka kompozycję na pierwszym planie.
Oprawa przecina nogi i skupia uwagę na biuście Tło pozostaje mało opisowe, tak że żadne meble nie rozpraszają oka Renoir kontrastuje pionowość małej dziewczynki z bardziej poziomą masą zwierzęcia Warkocz opada jak ciemna linia, podczas gdy jasny płaszcz kota unosi się w kierunku twarzy.
Lewe ramię Julie tworzy krzywą ochronną Prawa ręka trzyma zwierzę bez sztywności Te gesty są czytelne, ale nie są dramatyzowane Uczucie uczucia pochodzi z bliskości ciała: kot naprawdę zajmuje przestrzeń kolan i zmusza ciało dziecka do adaptacji.
Obraz organizuje również dwa spojrzenia Julie patrzy bezpośrednio na nas, spokojna i uważna Kot patrzy w jej stronę lub nieco w górę Ta różnica tworzy obwód: widz spotyka się z dzieckiem, następnie podąża za zwierzęciem i wraca na twarz Obraz pozostaje żywy bez mnożenia akcesoriów.
Więcej niż atrybut
Kot uwidacznia delikatność, ale także zdolność Julie do utrzymywania niezależnej obecności
Związek, a nie pojedynczy symbol
W historii portretów zwierzęta mogą sygnalizować lojalność, status, zabawę, lub uczucie, Byłoby przesadą przypisywanie kotu Julie unikalnego symbolicznego znaczenia Praca funkcjonuje przede wszystkim jako przedstawienie znajomej relacji między dzieckiem a zwierzęciem.
Kot zapewnia jakość dotykową Jego lekka sierść kontrastuje z sukienką i włosami; jego plamy nadają graficzny rytm; jego elastyczność przeciwstawia się bardziej stabilnej pozie Julie Widz wyobraża sobie ciężar, ciepło i powściągliwy ruch zwierzęcia Obraz wykorzystuje w ten sposób pamięć dotyku.
Renoir już malował Chłopiec-kot w 1868 roku i powróci do kobiet lub dzieci w towarzystwie zwierząt Porównanie tych prac pokazuje, że kot nigdy nie spełnia dokładnie tej samej funkcji W 1868 roku bliskość może być bardziej fizyczna i odważna; w 1887 roku stała się emocjonalnym i formalnym pivotem porządku rodzinnego.
Okres tzw. „ingresque"
W 1887 roku Renoir szukał mocniejszej linii, nie rezygnując z koloru
Zarys
Twarz i sylwetka wyraźniej wyróżniają się z tła niż w bardzo roztopionych portretach lat 70.
Rysunek
Badania przygotowawcze ustalają pozę, ramiona i nachylenie przed kolorowaniem.
Powierzchnia
Wykończenie wydaje się gładkie i wyrafinowane, prawie emaliowane, bez całkowitego wyeliminowania obecności dotyku.
Kolory
Pozostają przy życiu Poszukiwanie solidności nie oznacza uogólnionego powrotu do akademickich brązów.
Objętość
Twarz, dłonie i ciało kota są zbudowane jako trwałe kształty, a nie tylko błyski światła.
Czułość
Rygor nie gasi czułości: nadaje relacji między dzieckiem a zwierzęciem głębszą czytelność.
Dlaczego "ingresque"?
Termin ten budzi podziw Renoira dla Ingresa i szerzej jego chęć ponownego odkrycia dyscypliny rysunku po badaniach impresjonistycznych.
Okres ten nie powinien być rozumiany jako służalcza kopia Ingresa Renoir zachowuje swoją paletę, zamiłowanie do ciała i poczucie intymności Reorganizuje raczej swoje priorytety Linia staje się środkiem utrwalania figur i nadawania kompozycji większej trwałości.
Wielcy kąpiący sięukończone w tym samym roku stanowią monumentalną ambicję tych badań. Julia Manet oferuje wersję domową i skoncentrowaną Portret dowodzi, że nowa metoda może służyć dziecku i zwierzęciu bez wytwarzania rzeźbiarskiego chłodu.
Niektórzy przyjaciele Renoira krytykują ten rozwój, podczas gdy Morisot docenia go Ten podzielony odbiór przypomina nam, że impresjonizm nie jest stałym stylem Jego artyści nadal poruszają się, wątpią i konfrontują natychmiastowe doznania z tradycjami muzealnymi.
Zbudowana harmonia
Jasna cera, ciemne włosy i biała sierść: paleta oddziela kształty bez ich utwardzania
| Obszar | Rola chromatyczna | Efekt wizualny |
|---|---|---|
| Twarz | Róże, kość słoniowa i lekko zimne cienie | Koncentruje światło i wspiera bezpośrednie spojrzenie |
| Włosy i warkocz | Głębokie brązy i ciepłe akcenty | Opraw twarz i utwórz pion |
| Sukienka | Gęstszy ton, modulowany przez fałdy | Stabilizuje biust i wyciąga ręce |
| Kot | Kolorowe biele, szarości i ciemne plamy | Tworzy drugi jasny fokus na kolanach |
| Tło | Wyciszona i słabo opisowa zgodność | Izoluje grupę, nie sprawiając wrażenia brutalnej pustki |
Linia zapewnia trwałość; kolor zapobiega unieruchomieniu tej trwałości.
Zasadnicza równowaga portretu Julie ManetObraz zrobiony przez matkę
Berthe Morisot tłumaczy portret Renoira na suchą igłę
Od malarstwa rodzinnego do druku
W 1889 roku Berthe Morisot stworzyła suchą igłę na podstawie portretu Renoira Narodowa Galeria Sztuki utrzymuje późniejszy wydruk tego obrazu Przejście z oleju na druk usuwa kolor i skupia uwagę na linii: kontur twarzy, ramion, kota i plamy na płaszczu.
Okładka ta ma szczególną wartość Morisot nie jest ani zewnętrzną kopistką, ani prostą podziwiającą matką Jest malarką, rytowniczką i jedną z centralnych artystek impresjonizmu Decydując się na tłumaczenie portretu, integruje go z własną twórczością i pamięcią rodzinną.
Na druku widać również, że kompozycja Renoira opiera się zmianie medium Bez kolorowych róż, brązów czy bieli relacja między dzieckiem a kotem pozostaje czytelna Rysunek przygotowawczy i liniowa organizacja obrazu wyjaśniają tę solidność.
Julie przez lata
Dziewczynka z 1887 roku staje się młodą kobietą malowaną, fotografowaną i rysowaną przez cały krąg
Model, który rośnie na naszych oczach
Morisot malował ją jako dziecko, na fortepianie, przy stole, z ojcem, w psim stylu lub w kapeluszu Liberty Renoir powrócił na twarz w 1894 roku.
Porównując prace unika się sprowadzania Julie do wiecznego dziecka z kotem Portret z 1894 roku, przechowywany w muzeum Marmottana Moneta, przedstawia nastolatka o bardziej asertywnej fizjonomii Ta sama osoba przechodzi przez różne perspektywy i momenty: matczyną szybkość Morisota, konstrukcję Renoira, fotografie Degasa i wspomnienia kręgu Mallarme.
Julie zostaje również artystką Musée d'Orsay przechowuje część swoich prac i dokumentuje swoje życie pod nazwiskiem po mężu pani Ernest Rouart Nie pozostaje zatem jedynie biernym wzorem Patrzy, kopiuje, maluje, pisze i aktywnie uczestniczy w przekazywaniu środowiska, z którego pochodzi.
Ta ciągłość nadaje portretowi z 1887 r. retrospektywną głębię Bezpośrednie spojrzenie dziewczyny należy do kogoś, kto stanie się świadkiem i strażnikiem impresjonizmu Obraz nie przewiduje tej trajektorii, ale nasza wiedza o jej życiu zmienia sposób, w jaki na nią patrzymy.
Pamięć impresjonistyczna
Julie Manet pomaga zachować dzieła, wspomnienia i więzi pokolenia
Od modelki do świadka
Długie życie Julie, od 1878 do 1966 roku, bezpośrednio łączy świat Manet, Morisot, Renoir, Degas i Mallarmé z historią XX wieku.
Jego wspomnienia z sesji pozowania dostarczają rzadkich informacji na temat metody Renoira Jego rodzina Rouart odgrywa również ważną rolę w konserwacji i przekazywaniu dzieł Muzeum Marmottan Monet, w którym znajdują się liczne obrazy powiązane z Morisotem i Julie, zawdzięcza część swoich zbiorów tej historii darowizn i spadków.
Obraz z 1887 roku trafił do zbiorów narodowych w drodze darowizny w 1999 roku Jego kariera publiczna jest więc stosunkowo niedawna w porównaniu z datą powstania, Numer inwentarzowy i zawiadomienie z Musée d'Orsay pozwalają teraz odróżnić oryginał od kopii, druków po Renoirze i współczesnych reprodukcji.
Spojrzenie na Julie jako na impresjonistyczne wspomnienie nie oznacza zapomnienia dziecka na obrazie, Wręcz przeciwnie, pozwala zrozumieć, dlaczego ten intymny obraz ma znaczenie historyczne Kondensuje rodzinne zlecenie, stylistyczną scenę Renoira, spojrzenie malarza-matki i przyszłe życie świadka.
Osiem reprodukcji w dialogu
Julie, jej rodzina, zwierzęta i dzieci Renoira
Julie Manet u kota
Zamówienie rodzinne stało się jednym z charakterystycznych portretów dziecięcych Musée d'Orsay.
Zobacz reprodukcję →
Portret Julie Manet
Bardziej dojrzała twarz, przechowywana w muzeum Marmottan Monet.
Zobacz pracę →Berthe Morisot i Julie
Renoir łączy malarkę i jej dziecko w intymnym portrecie.
Zobacz pracę →Julie w kapeluszu Liberty
Morisot uchwycił bardziej mobilną tożsamość, pomiędzy zabawą, modą i dzieciństwem.
Zobacz pracę →
Julie i Laertes
Kolejny znajomy związek, tym razem namalowany przez jego matkę.
Zobacz pracę →
Chłopiec-kot
Porównaj dwa sposoby na zjednoczenie młodego modelu i zwierzęcia.
Zobacz pracę →
Lucie Berard
Kolejne poszukiwanie spokojnej obecności, lekkiego ubioru i podobieństwa.
Zobacz pracę →
Dziecko ptaka
Małe zwierzę po raz kolejny staje się łącznikiem pomiędzy gestem, spojrzeniem i historią.
Zobacz pracę →Zainstaluj portret
Julie Manet zapewnia spokojną, intymną i natychmiastową relacyjną obecność
Wysokość oczu
Spojrzenie Julie sprawdza się najlepiej, gdy środek twarzy jest zbliżony do naturalnego wzrostu widza.
Czysta ściana
Ecru, len, ciepła szarość lub bardzo miękka zieleń pozwalają odcieniom skóry i sierści zachować światło.
Sypialnia lub biuro
Pionowy format i bliskość obiektu są odpowiednie dla cichych przestrzeni, kącika do czytania lub sypialni.
Rama
Matowe złote drewno do echa muzealnego, orzech do dyskretnego ciepła, naturalne drewno do bardziej współczesnego wystroju.
Z portretami
Połącz Julie z innym dzieckiem Renoira lub portretem Morisota, ze spójnymi formatami i ramami.
Ze zwierzętami
Duet z Chłopiec-kot pozwala porównać dwadzieścia lat ewolucji w malarstwie Renoira.
Niezawodne kolekcje i źródła
Umieść dzieci Renoira na pierwszym planie, a następnie otwórz się na koty i Berthe Morisot
Dzieci Renoira
Julie Manet, Jean i Claude Renoir, dzieci Berardów, portrety, gry i sceny rodzinne.
Kolekcja zwierząt · 82 praceObrazy kotów
Portrety, sceny domowe i relacje między postaciami i kotami.
PłećPortrety Renoira
Dzieci, przyjaciele, sponsorzy i postacie współczesnego społeczeństwa.
ArtystaPierre-Auguste Renoir
Wszystkie krajobrazy, portrety, kąpiący się i sceny rekreacyjne.
Matka i malarkaBerthe Morisot
Julie w każdym wieku, intymność rodzinna i impresjonistyczne poglądy.
TematPortrety dzieci
Porównaj epoki, pozy, ubrania, rodziny i konwencje.
RuchPortrety impresjonistów
Renoir, Morisot, Cassatt, Degas i ich bliscy.
Świetny zestawImpresjoniści
Nowoczesne postacie, krajobrazy i sceny z całego ruchu.
Julie Manet, 1887
Porządek, rysunki, wspomnienia z sesji, styl, wymiary i inwentarz.
Biblioteka MorganaDziecko z Kotem
Wiek Julie, pozycja przygotowawcza i nowe znaczenie linii.
Muzeum Moneta MarmottanaJulie Manet, pamięć impresjonistyczna
Rodzina, portrety, rysunki przygotowawcze i trwała relacja z Renoirem.
Narodowa Galeria SztukiSucha końcówka Morisot
Nadruk wykonany według Renoira, technika i wymiary.
Musée d'OrsayJulie Manet, 1878-1966
Biografia, nazwiska, prace, portrety i zasoby dokumentalne.
Przewodnik AlfaMłode dziewczyny przy fortepianie
Dzieciństwo Renoira, muzyka, oficjalne zamówienie i późny styl.
Przewodnik AlfaMała Irena
Porównaj dwa portrety dzieci zamówione w Renoir.
Przewodnik AlfaMadame Charpentier i jej dzieci
Rodzina, status społeczny i ambicja wielkiego portretu.
Dziesięć konkretnych odpowiedzi
Często zadawane pytania dotyczące Julie Manet i jej kota
Kim była Julie Manet?
Julie Manet, urodzona w 1878 r., a zmarła w 1966 r., była córką malarki Berthe Morisot i Eugène Manet, bratem Edouarda Maneta.Została artystką, autorką i panią Ernest Rouart.
Ile lat miała Julie na portrecie Renoira?
Miała osiem lub dziewięć lat, kiedy jej rodzice zamówili portret i zlecili go wykonanie w 1887 roku.
Gdzie jest Julie Manet przy kocie?
Obraz należy do Musée d'Orsay. Mierzy 65,5 × 53,5 cm i nosi numer inwentarzowy RF 1999 13.
Dlaczego Renoir namalował Julie Manet?
Rodzice, przyjaciele malarza i wielbiciele jego talentu, zamówili u niego wierny portret córki.
Są jakieś rysunki przygotowawcze?
Tak. Musée d'Orsay wspomina o co najmniej czterech badaniach. Renoir rozważał w szczególności pozę bardziej czołową, zanim zachował widok trzech czwartych.
Co oznacza okres ingreski Renoira?
Oznacza fazę, w której Renoir przywiązuje większą wagę do rysunku, konturów i solidności kształtów pod wpływem Ingresa i starych mistrzów.
Jaka jest rola kota w obrazie?
Tworzy relację emocjonalną, organizuje ramiona, dłonie, wygląd i kontrasty kolorystyczne Nie jest to prosty dodatek dekoracyjny.
Czy Berthe Morisot przejęła obraz?
Tak. W 1889 roku stworzyła suchą igłę na podstawie portretu Renoira, której druk przechowuje Narodowa Galeria Sztuki.
Czy Renoir namalował później Julie Manet?
Tak. Portret z 1894 roku przechowywany w Muzeum Moneta Marmottana przedstawia Julie jako nastolatkę.
Które kolekcje rozszerzają temat?
Najbardziej istotne są zbiory Enfants de Renoir, Cat Paintings, Berthe Morisot, Portraits de Renoir i Portraits d'enfants.
0 komentarze