Romantyzm: 100 znanych obrazów, na których przemawia wzniosłość

Romantyzm rodzi się przeciwko zbyt mądrym ramom klasycyzmu i triumfalnego rozumu Chce rozmachu, nocy, samotności, wzniosłości, historii, irracjonalności, natury, która przewyższa człowieka i emocji, która nie przeprasza za istniejące Malarze nie szukają już tylko równowagi: chcą doświadczenia Rewolucyjna fala, góra czy tłum staje się zdolny do wstrząsania pomieszczeniem lepiej niż bardzo dobrze upieczczona mowa.

Eugène Delacroix uosabia francuski romantyzm w jego najbardziej kolorowym, nerwowym i politycznym Liberty Leading the People, The Death of Sardanapalus, Dante and Virgil lub orientalne sceny nadają kolorowi dramatyczną siłę W Delacroix czerwienie płoną, gesty są napięte, ciała piętrzą się, a kompozycja postępuje jak tłum nie proszący o pozwolenie na przejście.

Théodore Géricault jednym z jego wstrząsów założycielskich daje ruchowi Tratwa Meduzy Obraz łączy w sobie sprawy bieżące, dramat, wyczerpane ciała, kruchą nadzieję i monumentalną kompozycję Nic nie jest dekoracyjne: morze, żagle, mięśnie, wygląd i uniesione ramiona mówią o przetrwaniu Jest to obraz, który nie puka do drzwi; wchodzi z burzą wciąż we włosach.

Caspar David Friedrich otwiera spokojniejszą, ale równie intensywną ścieżkę Jego podróżnicy, opactwa, morza chmur, cmentarze i klify nie tylko opowiadają historię krajobrazu: ukazują świadomość zwróconą w stronę nieskończoności Człowiek wydaje się mały, ale nie bezużyteczny Patrzy, wątpi, medytuje Friedrich maluje ten bardzo szczególny moment, kiedy rozumiemy, że natura nie potrzebuje, abyśmy byli spektakularni, co jest irytujące, ale bardzo piękne.

Turner i Constable nadają brytyjskiemu romantyzmowi dwie różne pogody Turner rozpuszcza formę w świetle, parze, ogniu, morzu, prędkości i wzniosłych katastrofach Constable obserwuje chmury, pola i rzeki z niemal czułą uwagą Jeden eksploduje atmosferę, drugi oddycha nią przez długi czas W obu przypadkach niebo przestaje być wypolerowanym niebieskim tłem: w końcu dostaje prawdziwą rolę.

Goya, Blake, Füssli, John Martin, Hayez, Chassériau, Scheffer, Doré czy Prerafaelici pokazują, że romantyzm nie ma ani jednego nastroju Może być polityczny, wizjonerski, fantastyczny, religijny, literacki, erotyczny, moralny, nocny czy bohaterski Goya obserwuje przemoc i ludzkie szaleństwo, Blake wymyśla światy duchowe, John Martin maluje apokalipsy, w których architektura wyraźnie miała zły dzień Rozum trzyma swój płaszcz blisko wyjścia.

Romantyczny krajobraz rozciąga się również na Amerykę z Thomasem Cole'em, Fredericiem Edwinem Church, Albertem Bierstadtem, Thomasem Moranem i Hudson River School Góry, wodospady, doliny, zachody słońca i szerokie otwarte przestrzenie stają się teatrami wzniosłości Ci malarze nie tylko pokazują piękne panoramy: szukają niemal duchowej obecności terytorium Krajobraz staje się ogromny, a sceneria robi wszystko, co w jej mocy, aby zachować spokój.

W dekoracji romantyczny obraz przynosi oddech Delacroix daje ogień, Friedrich daje głęboką ciszę, Turner daje poruszające światło, Constable daje klimatyczną poezję, Goya daje potężną grawitację, Cole lub Bierstadt daje wspaniałe otwarcie To styl dla ścian, które kochają horyzonty, silne historie i emocje, które przestały mówić niskim głosem Nawet mądry pokój może nagle spojrzeć w stronę wyimaginowanego klifu.

Ten Top skupia prace, gdzie wzniosłość, pasja, krajobraz, bunt, fantazja, literatura, historia i samotność tworzą serce obrazowego romantyzmu Niektóre obrazy są przedromantyczne, inne późne lub bliskie symbolice i przedrafaelityzmowi, ale wszystkie podzielają tę ambicję: powiększyć ludzkie doświadczenie, aż oko poczuje wiatr, zawroty głowy lub noc A czasem wszystkie trzy jednocześnie, ponieważ romantyzm rzadko lubi robić rzeczy po połowie.