1606 -1669 · Lejda i Amsterdam

Autoportret, światłocień i żywa materia sprawiają, że Rembrandt jest najgłębszym odkrywcą twarzy i świadomości w Złotym Wieku.

Rembrandt Harmenszoon van Rijn urodził się w Lejdzie w 1606 roku i zmarł w Amsterdamie w 1669 roku Wyszkolony z Jacobem van Swanenburgiem następnie krótko z Pieterem Lastmanem nauczył się koncentrować biblijną lub historyczną historię w geście, świetle i reakcja człowieka Po debiucie w Lejdzie z Janem Lievensem przeniósł się do Amsterdamu około 1631 roku, stał się poszukiwanym portrecistą i kierował ważnym warsztatem, Kolekcja ta szczególnie podkreśla jego sztukę autoportret W Autoportrecie z rozczochranymi włosami młody malarz eksperymentuje z ekspresją, cieniem i charakterem Autoportret z beretem i prostym kołnierzem potwierdza bardziej skonstruowaną tożsamość, podczas gdy Autoportret jako apostoła Pawła łączy starzejąca się twarz artysty z postacią biblijnego świadka Rembrandt nie szuka pochlebnego obrazu: zmarszczki, zmęczenie, światło i kostium pozwalają kwestionować upływ czasu i role, jakie przyjmujemy Arystoteles kontemplacja popiersia Homera poszerza tę refleksję Filozof dotyka niewidomego poety, podczas gdy łańcuch oferowany przez Aleksandra przypomina prestiż i władzę; światło waży konflikt między chwałą materialną a dziedzictwem intelektualista Kariera Rembrandta cieszyła się powodzeniem, żałobą, bankructwem i względną izolacją, ale jego badania wciąż się pogłębiały Obrazy, rysunki i ryciny przekształcają materię w ludzkie doświadczenie, dając każdemu zmierz się z gęstością życia Wybór "Rembrandta" w szczególności porównuje Arystotelesa kontemplującego popiersie Homera i Autoportret z rozczochranymi włosami Jego lektura sprzyja ruchowi.

Rembrandt nie maluje twarzy, aby to naprawić: pozwala światłu, materii i czasowi ujawnić, co zmienia się w tożsamości.