Od Starożytności do nowoczesności · Sylwetka, pamięć i wnętrze

Profil redukuje twarz do decydującej linii: czoło, nos, usta i podbródek stają się architekturą zdolną do oznaczania mocy, nieobecności lub medytacji.

Portret profilowy ma starszą historię niż współczesny portret malowany Odziedziczony po starożytnych monetach, medalach i wizerunkach, powraca z mocą do renesansowych Włoch, gdzie wyraźna sylwetka łączy w sobie tożsamość dynastyczną, pamięć i ideał humanistyczny Federico da Montefeltro Piero della Francesca jest jednym z najbardziej znanych modeli: twarz wyróżnia się jak żywy medal przed krajobrazem terytorialnym W XIX i XX wieku profil zmienił funkcję Staje się studium, momentem domowym, postacią pochłoniętą czytaniem, tancerzem uchwyconym w ruchu lub instrumentem introspekcji W Soutine linia może się skręcić pod intensywność ekspresji; u Helene Schjerfbeck dwie zestawione ze sobą twarze mierzą bliskość i odległość; u Ismaela Nery'ego profil dialoguje z duszą i symboliczną konstrukcją tożsamości Zbiór ten krzyżuje więc kilka zastosowań tego samego ograniczenia: ukazanie tylko jednej strony twarzy, aby zasugerować to, co pozostaje niewidzialne Wybór "Profilowych portretów" szczególnie porównuje Profil i Duszę i Kobietę w Profilu (1937).Jego lektura sprzyja materiałowi.

Profil wydaje się mniej widoczny, ale to ograniczenie wytwarza kolejną głębię: sylwetka staje się wrażliwą granicą między wyglądem a życiem wewnętrznym.