Około 1510 -1560 · Wenecja, Rzym i obraz papieski

Od portretów Pawła III po przywołania Juliusza II i Aleksandra VI Tycjan konfrontuje władzę papieską ze starzeniem się, rodziną i strategią polityczną.

Portret papieski staje się dla Tycjana ćwiczeniem w prawdzie tak samo jak w przedstawieniu Paweł III Farnese jawi się jako jedyny, wychudzony, żywy i otoczony czerwienią szarży; wraz ze swoimi wnukami Alessandro i Ottavio staje się centrum sceny dynastycznej, gdzie krzyżują się cześć, kalkulacja i kruchość Portret Sykstusa IV nawiązuje do wcześniejszego papiestwa, natomiast Juliusz II przypomina potężny model opracowany przez Rafaela podjęty wówczas w kulturze warsztatowej Jacopo Pesaro przedstawiony świętemu Piotrowi przez Aleksandra VI ostatecznie poszerza temat: papież nie jest już tylko wzorem, ale politycznym i religijnym mediatorem w wyborze "P przez zwycięstwo". warto zauważyć, że porównuje Portret papieża Pawła III z jego wnukami i Portret papieża Pawła III. Jego lektura sprzyja światłu.

Tycjan maluje na fioletowo, ale pokazuje, co nie wystarczy, aby pomieścić: wiek, nieufność, dziedziczenie i władzę rodzinną.