1872 -1911 · Barcelona, Paryż, kataloński modernizm i ekspresja społeczna

Izolowane postacie, ciemna paleta i materia nerwowa dają Isidre Nonell wyjątkowe miejsce w katalońskim modernizmie, dalekie od dekoracyjnego i jak najbardziej zbliżone do marginalizowanych egzystencji.

Isidre Nonell urodził się w Barcelonie w 1872 roku w rodzinie handlarzy Szkolił się w kilku warsztatach w mieście, zwłaszcza z Lluísem Granerem, i bardzo wcześnie opracował wnikliwy rysunek Z Ricard Canals, Joaquim Mir, Ramon Pichot i Juli Vallmitjana uczestniczył w Colla del Safra, czyli grupie Safran, nazwa nadana żółtym i ziemistym odcieniom ich młodzieńczych krajobrazów, W 1896 roku pobyt w dolinie Boí doprowadził go do przyciągnięcia mieszkańców cierpiących na kretynizm, konsekwencję chorób związanych wówczas z izolacją i brakami. Obrazy te odsłoniły jego mieszkańców cierpiących na odrzucone społecznie choroby 1897, Nonell jedzie do Paryża z Ricard Canals, Wystawiał, rysował dla prasy i odkrył Toulouse-Lautrec, Steinlen i współczesne życie Po powrocie do Barcelony bywał w Els Quatre Gats, ale pozostawał daleko od najbardziej widocznych dekoracyjnych uwodzeń modernizmu, Od 1901 roku jego portrety kobiet romskich stały się centrum jego twórczości Siedząc, często z profilu lub wycofane w siebie, zajmowały gęstą przestrzeń zbudowaną z brązów, czarnych zieleni, głębokich czerwieni i grubego materiału Kontekst społeczny i terminy używane w jego czasach wymagają dziś krytycznej lektury: Nonell interesuje się kobietami marginalizowanymi, ale spojrzenie malarza pozostaje że człowieka spoza ich społeczności Konserwatywna prasa początkowo odrzuciła te obrazy Paloma namalowana w 1904 roku jeszcze bardziej zindywidualizowała model i nieco złagodziła niepokój pierwszych postaci Od 1906 roku paleta stała się wyraźniejsza, twarze stały się bardziej obecne i publiczność zaczęła rozpoznawać oryginalność artysty Nonell zmarł na tyfus w Barcelonie w 1911 roku, w wieku trzydziestu ośmiu lat, krótko po dużej wystawie Nonell zmarł na tyfus w Barcelonie w 1911 roku, w wieku trzydziestu ośmiu lat, krótko po ważnej wystawie Wybór "Isidre Nonell" szczególnie porównał La Paloma. Jego lektura

Nonell nie chce, aby marginalność była dekoracyjna: postać pozostaje sama, pełna materiału i ciszy, dopóki nie stanie się niemożliwa do uniknięcia.