Henri Le Sidaner urodził się w 1862 roku w Port-Louis na Mauritiusie, następnie dorastał w Dunkierce Najpierw szkolony przez Alexandre Desmit, wszedł do Paryża do pracowni Alexandre Cabanel i wystawiał na Salonie od 1887 roku Bardzo wcześnie, odszedł od głównego obiektu akademickiego, aby szukać bardziej wewnętrznego malowania W Etaplesie, na Wybrzeżu Opalu, obserwował rybaków, wydmy i wilgotne światła; postać ludzka nadal pozostaje widoczna, ale stopniowo wtapia się w atmosferę Wybrzeża, na Wybrzeżu Opalu, obserwował rybaków, wydmy i wilgotne rybaków; postać ludzka nadal pozostaje widoczna atmosfera, ale wiek. Sidaner przywraca tam dom i kształtuje ogród, który staje się jednocześnie warsztatem, wystrojem i żywą pracą.Róże, tarasy, stawy i stoły widnieją w czasie, gdy dzień blaknie. Bohaterowie są często nieobecni; krzesło, lampa lub dwa okulary wystarczą, aby ogłosić niedawną obecność. Stół w ogrodzie kwiatowym o zmierzchu kondensuje tę sztukę czekania: podzielony dotyk sprawia, że kwiaty i niebo wibrują, podczas gdy przedmioty ustanawiają niemal narracyjną intymność. W Serenadzie, Wenecji, kwiat, kwiaty, woda tworzą nocny tryb życia, kondens, a sugerowana sztuka. wrażliwość, zbudowana z bliskich tonów i rozpuszczonych konturów Przywiązany do intymności, a czasem do symboliki, Le Sidaner pozostaje niezależny: zapożycza z postimpresjonizmu wibrację dotyku, nie rezygnując przy tym z czytelności miejsca Wybrany do Akademii Sztuk Pięknych w 1930 roku, zmarł w Paryżu w 1939 roku, pozostawiając dzieło, w którym cisza staje się lekka Wybrany do Akademii Sztuk Pięknych w 1930 roku, zmarł w Paryżu w 1939 roku, pozostawiając dzieło, w którym cisza staje się lekka Wybór "Henri Le Sidaner" szczególnie porównuje La Suskrénade, Venise i La fleur sur.
Sidaner maluje nieobecność w mniejszym stopniu niż moment, w którym obecność właśnie opuściła stół: światło, kwiaty i przedmioty po cichu kontynuują rozmowę.