1582 -1647 · Parma, Rzym i Neapol

Kopuły otwarte na niebo, odważne skróty i wirujące światło czynią Giovanniego Lanfranco zdecydowanym mistrzem włoskiego baroku.

Giovanni Lanfranco urodził się w Parmie w 1582 r. najpierw trenował u Agostino Carracciego, następnie w służbie Farnese, następnie dołączył do warsztatu Annibale Carracci w Rzymie Uczestniczył w dekoracji galerii Farnese i przyswoił rysunek boloński, kompozycję klasyczną i studium Raphaela Po śmierci Annibale'a pobyty w Emilii pozwoliły mu na nowo odkryć kopuły Correggio w Parmie To doświadczenie przekształciło jego sztukę Lanfranco rozumie, że sufit może stać się nieograniczoną przestrzenią, w której postacie krążą wokół świetlistego centrum 6.Jego wielkiego rzymskiego arcydzieła Valella d1 Dziewica, apostołowie, aniołowie i chmury wznoszą się spiralą, która wydaje się naprawdę otwierać architekturę na niebo Rozwiązanie to głęboko naznacza barokową dekorację i rywalizuje z bardziej ustrukturyzowanym podejściem Dominiquina Lanfranco otrzymał liczne papieskie zamówienia, malowane ołtarze, sceny biblijne i obrazy dewocyjne Zwiastowanie łączy w sobie zaskoczenie, ruch i światło; Ostatnia Wieczerza organizuje reakcje apostołów wokół Chrystusa; jego Madonny zachowują karraccką słodycz W 1634 roku osiadł w Neapolu, gdzie ozdobił kopułę Gesùovo, kartuski klasztor San Martino i kilka kościołów Jego malarstwo dodatkowo zyskało energię, kontrasty i kontrasty wolność Wracając do Rzymu w 1646 roku zmarł w roku następnym Pomiędzy klasycyzmem Carracci a iluzjonistyczną ekspansją okresu wysokiego baroku Lanfranco ustanowił model niebiańskiej kopuły, który miałby być podjęty w całej Europie Wybór "Giovanni Lanfranco" szczególnie porównuje Zwiastowanie i Ostatnią Wieczerzę Jego lektura faworyzuje postacie.

Lanfranco nie pozuje postaci na kopule: konstruuje wznoszący się prąd, w którym chmury, ciała i światło przenoszą wzrok poza architekturę.