1641 -1711 · Klasycyzm holenderski, alegoria i teoria malarstwa

Zamówione mitologie, wymowne gesty, antyczna architektura i duże dekoracje czynią z Gerarda de Lairesse głównego przedstawiciela późnego klasycyzmu holenderskiego.

Gérard de Lairesse urodził się w Liege w 1641 roku w rodzinie artystów i pierwsze szkolenie otrzymał od ojca, następnie od Bertholet Flémal Po pełnym wrażeń początku przeniósł się do Amsterdamu około 1665 roku Jego rysunek, erudycja i zamiłowanie do starożytności szybko przyniosły mu zamówienia od kupców, regentów i instytucji W Republice Holenderskiej często kojarzonej z portretem, pejzażem lub scenami rodzajowymi de Lairesse bronił malarstwa historycznego jako szczytu sztuki Mitologia, Biblia i alegoria pozwoliły mu zorganizować ciało, gest i architekturę według ideału piękna i wygody Apolla, chmury i Aurory powstające w ruchu wznoszącym się; Herkules między występkiem a cnotą przekształca wybór moralny w konfrontację postaw Abraham przyjmujący trzech aniołów i Jezus świętujący Paschę wykazują takie samo poszukiwanie jasności narracji w tematach biblijnych De Lairesse zaprojektował także rozległe oprawy dla patrycjuszowskich domów, sufitów i instytucji, gdzie kilka scen miało tworzyć spójny program Około 1690 roku kiła oślepiała Przestał malować, ale kontynuował drugą karierę jako wykładowca i teoretyk Jego nauki, zebrane w szczególności w wydanym w 1707 roku Het Groot Schilderboek, obnażyły zasady kompozycji, stroju i ekspresji i hierarchię gatunków Bardzo podziwiany w XVIII wieku, został wówczas przyćmiony zamiłowaniem do Rembrandta, którego naturalizm wydawał się przeciwny jego klasycznemu ideałowi Zmarły w Amsterdamie w 1711 roku de Lairesse pozostaje jednak niezbędny dla zrozumienia kultury naukowej, dekoracyjnej i teoretycznej końca Złotego Wieku Wybór "Gérard de Lairesse" pozostaje jednak niezbędny dla zrozumienia kultury naukowej, dekoracyjnej i teoretycznej końca Złotego Wieku Wybór "Gérard de Lairesse" szczególnie porównuje Apolla i Aurorę oraz Abrahama otrzymujących trzech aniołów Jego lektura sprzyja przestrzeni.

De Lairesse traktuje malarstwo jako sztukę elokwencji: ciało, wystrój i światło muszą sprawić, że pomysł będzie równie jasny, jak dobrze skonstruowana mowa.