1868 -1916 · Nabis, syntetyzm, Bretania i rzeźba cięta bezpośrednio

Masywne fale, płaskie obszary, rzeźbione drewno i mity symboliczne czynią Georgesa Lacombe „rzeźbiarzem nabi" i potężnym interpretatorem bretońskiej natury.

Georges Lacombe urodził się w Wersalu w 1868 roku w kulturalnej rodzinie i kształcił się w malarstwie u Alfreda Rolla i Henriego Gervexa Jego spotkanie z Paulem Sérusierem na początku lat 90. wprowadziło go do grupy Nabis, obok Maurice'a Denisa, Pierre'a Bonnarda, Édouarda Vuillarda i Paula Ransona Lacombe podziela ich pragnienie wyjścia poza naturalistyczną imitację poprzez płaskość, kontur, pamięć i wartość dekoracyjną powierzchni. W Bretanii, szczególnie wokół Camaret, obserwował morze, skały, skały i lasy meteorologiczne. W Bretanii szczególnie wokół niej obserwował lasy morskie, lasy rozproszone w pasmach koloru Uproszczenie kształtów, cienie i niezwykłe akordy manifestują wpływ Gauguina i syntetyzmu Lacombe przenosi te badania na drewno Jedyny rzeźbiarz w pełni związany z grupą Nabi, praktykuje bezpośrednie cięcie i tworzy polichromowane reliefy, gdzie narodziny, istnienie, miłość i śmierć następują po sobie niczym fragmenty symbolicznego cyklu Jego panele przeznaczone na łóżko łączą przedmiot, wystrój i myśl, zgodnie z ideałem Nabi sztuki obecnej w życiu codziennym Po 1900 roku jego styl ewoluował w kierunku bardziej elastycznych modeli i krajobrazów bliższych obserwacji, nie rezygnując przy tym z gęstości kształtów Zainstalowanych w Ermitażu koło Alençon kontynuował malarstwo, rzeźbę, rysunek i dekorację aż do swojej śmierci w 1916 roku Jego praca łączy morze, materiał i symbol: fala może stać się architekturą, abstrakcyjnym lasem rytmicznym, a mebel wspiera uniwersalną historię Wybór "Georges Lacombe" szczególnie porównuje Morze Żółte i Niebieską Marynarkę Wojenną, efekt fali Jego lektura sprzyja detalom.

Lacombe patrzy na morze jak rzeźbiarz: fale wznoszą się jak kolorowe masy, a krajobraz staje się symboliczną płaskorzeźbą.