1815 -1894 · Hiszpański romantyzm, portret dworski i reżyseria Prado

Uważne podobieństwo, elegancja tkanin, mierzona psychologia i światowe wyróżnienie czynią Federico de Madrazo wielkim hiszpańskim portrecistą XIX wieku.

Federico de Madrazo y Kuntz urodził się w Rzymie w 1815 roku jako syn neoklasycznego malarza José de Madrazo Zainstalowany w Madrycie wraz z rodziną w 1819 roku, studiował w Akademii San Fernando i został zasłużonym akademikiem w wieku zaledwie szesnastu lat Jego środowisko rodzinne, ściśle związane z dworem i Muzeum Królewskim, oferowało mu wczesną wiedzę o Velazquezie, Van Dycku i tradycji hiszpańskiego portretu Pobyty w Paryżu i Rzymie ukończyły to kosmopolityczne szkolenie; bywał w Ingres i wystawiał na Salonie Pisarze od lat czterdziestych XX wieku stali się uprzywilejowanymi artystami rodziny portrecistów i artystów indywidualnych. Twarz, spojrzenie i postawa pozostają czytelne, podczas gdy aksamit, satyna, koronka, biżuteria i meble ustanawiają rangę społeczną modelu Jego portrety kobiece dają decydujące miejsce dla broni, rąk i krętych sylwetek, często oderwanych na dyskretnym tle, Kierował Museo del Prado od 1860 do 1868 roku, następnie od 1881 do swojej śmierci, a także przewodniczył Akademii San Fernando, Wpływowy nauczyciel, pozostawił swój ślad na kilku pokoleniach, w tym jego syn Raimundo, wykonał także liczne rysowane portrety artysty i pisarza Znamię w 1 pokolenia. Madrazo w szczególności porównuje Portret Amalii Llano i Portret Gertrudis Gomez Avellanedy. Jego lektura preferuje kolor.

Madrazo idealizuje bez maskowania: blask sukienki potwierdza rangę, ale wygląd i dłonie zachowują wyjątkowość modelu.