Włoski barok ukształtował się między latami osiemdziesiątymi a XVII wiekiem w kilku połączonych, ale odrębnych ośrodkach: Rzymie, Bolonii, Neapolu, Florencji, Genui i Wenecji Carracci odgrywają rolę założycielską w Bolonii Ich akademia łączy czerpanie z żywego modelu, studiowanie natury i kultury klasycznej W Rzymie Annibale Carracci stworzył galerię Farnese, gdzie postacie, udawana architektura i mitologia budują decydującą oprawę dla Europy, jednocześnie Caravaggio zaproponował bardziej radykalną drogę, jednocześnie przybliżył figury widzowi, wykorzystał współczesne modele i uczynił światło skierowane wydarzeniem narracyjnym, szybko przybliżył figury i wykorzystał współczesne modele narracyjne Artemisia Gentileschi asymiluje ten język, nie ograniczając się do naśladowania W Esterze przed Aswerusem biblijna opowieść staje się teatrem fizycznym: omdlenia, gesty i tkaniny odzwierciedlają ryzyko podjęte przez bohaterkę Guerchin, aktywny między Cento, Bolonią i Rzymem, łączy światłocienie, mocne postacie i ruch emocjonalny w młodości, zanim ewoluuje w kierunku bardziej klasycznej przejrzystości Zmartwychwstanie Łazarza pokazuje zdolność baroku do skoncentrowania kilku reakcji wokół cudu Portret cudu Alofa de Wignacoque autorstwa Caravaggia bara, strony i autorytetu w ciemnej zdolności koncentrują się wokół portretu Caraggio de Alaggoque wyuczony i zmysłowy mitologiczny Zbiór ujawnia zatem mniej unikalny styl niż owocna debata pomiędzy naturą a ideałem, momentem dramatycznym i kompozycją naukową, malarstwem sztalugowym i wielkim wystrojem Wybór "włoskiego baroku" szczególnie porównuje Esterę przed Aswerusem - Artemisia Gentileschi i Alof de Wignacourt (1547-1622), wielki mistrz Zakonu Maltańskiego od 1601 do 1622 roku, a jej stronę - Caravaggio Caravaggio Jego lektura sprzyja atmosferze.
Włoski barok narodził się z produktywnego napięcia: Caravaggio umieścił rzeczywistość w decydującym świetle, podczas gdy Carracci zreorganizowali przyrodę i starożytność w wielkim teatrze klasycznym.