Symbolika: 100 obrazów, mitów i symboli

Widoczny zachowuje ukryty motyw

Sto obrazów, na których każdy obraz zna tajemnicę

Pod koniec XIX wieku malarze symbolistyczni nie chcieli ograniczać sztuki do tego, co może zmierzyć oko. Böcklin wymyśla wyspy mentalne, Munch nadaje niebo emocjom, Moreau i Redon budzą mity, podczas gdy Klimt, Khnopff, Hodler i ich europejscy sąsiedzi przekształcają ciało, krajobraz i wystrój w znaki do rozszyfrowania.

Symbolika woli zagadki od objaśnień. Sfinks, wyspa czy zamknięta twarz sprawdzają się na niej bardziej niż długie przemówienie i wymagają znacznie mniej krzeseł.

Symbol nie jest zagadką do rozwiązania raz na zawsze. Łączy emocje, kulturę i formę, po czym opuszcza oko z przyjemnością powrotu, aby zweryfikować swoją hipotezę.

Oś czasu przy słabym oświetleniu

Pięć dat, aby zobaczyć obraz naucz się sugerować

Głęboki ruch

Dlaczego symbolika woli tajemniczość?

Symbolika pojawiła się pod koniec XIX wieku jako odpowiedź na aż nazbyt widoczne pewniki realizmu i naturalizmu. Artyści nie tylko chcą pokazać, co widzi oko: chcą uwrażliwić to, co zgaduje umysł, co zniekształca sen, co upiększa pamięć lub co lęk szepcze cichym głosem. Kwiat, sfinks, wyspa, zamknięte spojrzenie lub udrapowana kobieta stają się drzwiami. Niektórzy trochę piszczą, co często jest dobrym znakiem.

Arnold Böcklin zajmuje ważne miejsce wraz z Wyspą Umarłych, obrazem, który stał się niemal ikoną przejścia, ciszy i życia pozagrobowego. Łódź, cyprysy, biała architektura, woda niegazowana: niewiele elementów, ale ogromna sugestywna moc. Böcklin udowadnia, że krajobraz może zdawać się znać twoje osobiste przeznaczenie, nawet nie podnosząc głosu, co jest bardzo imponujące dla niektórych skał.

Edvard Munch nadaje symbolice wyjątkową intensywność psychologiczną. Krzyk, Madonna, Taniec życia czy Melancholia przekształcają emocje w linie, kolory i atmosferę. Dla niego krajobraz czuje się tak samo jak postać. Niebo się kręci, twarze się zamykają, sylwetki posuwają się naprzód jak zbyt natarczywe wspomnienia. Munch nie tylko maluje nastrój: daje mu cały horyzont.

Gustave Moreau i Odilon Redon otwierają dwie francuskie ścieżki tajemnicy. Moreau gromadzi biżuterię, mity, Salome, sfinksy i objawienia w gęstych, cennych, niemal hipnotycznych kompozycjach. Redon pracuje nad snami poprzez dziwną słodycz: zamknięte oczy, kwiaty, cyklopy, Buddowie, głęboką czerń i pływające kolory. Moreau nadaje symbolowi pałac obciążony zasłonami; Redon oferuje mu pokój, w którym wyobraźnia może oddychać.

Klimt, Khnopff, Hodler, Toorop, Delville, Rops, Schwabe oraz symboliści belgijscy, szwajcarscy, austriaccy i holenderscy ukazują różnorodność ruchu. Klimt przemienia ciało w złotą mozaikę, Khnopff zamyka postacie w lodowatej odległości, Hodler szuka niemal rytualnych rytmów, Toorop wydłuża linie aż do wizji, Rops dodaje czarnej ironii. Symbolika lubi progi: między pięknem a niepokojem, modlitwą i pragnieniem, ciszą i wewnętrznym teatrem.

Prerafaelici i osoby bliskie ruchowi, od Rossettiego po Burne-Jonesa i Waterhouse'a, wzbogacili tę konstelację. Średniowieczne legendy, femme fatales, rycerze, nimfy, proroctwa i znaczące kwiaty nadają obrazowi literacki zapach. Obraz staje się niemal wierszem, który zdecydowałby się założyć ciężką sukienkę, niekończące się włosy i zdecydowanie zbyt świadomy wygląd.

W dekoracji dzieło symbolistyczne wnosi bardzo szczególną głębię. Böcklin ustanawia ciszę, intensywność emocjonalną Muncha, dekoracyjny blask Klimta, mitologiczne bogactwo Moreau, zadumę Redona, duchowy kolor Gauguina, zimną elegancję Khnopffa, poezję narracyjną Waterhouse. To styl dla pokoi, które kochają piękno z ukrytym motywem, ścian, które podtrzymują tajemnicę, i salonów, które nie chcą wyjaśniać wszystkiego gościom przy wejściu.

Ten Top skupia prace, w których główną rolę odgrywają alegoria, sny, mit, duchowość, udręka, symbol kobiety, krajobraz wnętrza i obraz mentalny. Niektóre wywodzą się ze ścisłej symboliki, inne ze szkół prerafaelitów, nabisów, secesji, nordyckich czy rosyjskich. To nie jest słabość podmiotu: to jest jego natura. Symbolika krąży jak elegancki dym między kilkoma krajami i rzadko pozostawia zasłony bez szwanku.

Trwały urok symboliki polega na tym, że opiera się ona pełnemu wyjaśnieniu. Możemy oglądać Island of the Dead, The Scream, Jupiter and Semele, The Kiss czy The Cyclops bez wyczerpania ich znaczenia. Każda praca zachowuje rezerwę, ciszę, szczegół, który pojawia się później. Dobry obraz symbolisty nie zamyka rozmowy; wsuwa go do kieszeni, a potem cicho czeka, aż znajdziesz go w niewłaściwym czasie.

Temat, przestrzeń, kolor i wzór pokazują, jak malarstwo tworzy swoją tajemnicę. Najważniejsze nie jest znalezienie jednej odpowiedzi, ale sprawdzenie, jak obraz łączy kilka znaczeń.

Gabinet weryfikowalnych symboli

Kontynuuj po ostatniej malowanej zagadce

Muzea, artyści, zbiory i źródła umieszczają obrazy w swojej historii. Tajemnica nabiera głębi, gdy opiera się na faktach, które nie bawią się w chowanego.